จากวิธีการสู่วิถีชีวิต | หากคุณเป็นโรงเรียนนักบำบัด Executive Academy โอซาก้า | บล็อก

ฉันสอนนวดสวีเดนมา 23 ปีแล้ว

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในใจฉันอย่างฉับพลัน
ในยุคที่จะมาถึงนี้ การรู้เพียงแค่ "วิธี" ทำสิ่งต่างๆ นั้นไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว
ใช่ ฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลย

ดังนั้น ถ้าไม่ใช่เรื่องวิธีการ แล้วมันคืออะไรล่ะ?

สิ่งที่ฉันค้นพบในท้ายที่สุดคือ "วิถีแห่งการดำรงอยู่"

หน้าที่ของนักบำบัดคือการทำงานกับผู้คน
ลูกค้ามาหาเราด้วยอาการเจ็บป่วยทางร่างกายหรือจิตใจบางอย่าง

จนถึงปัจจุบันนี้ เราได้ค้นหาสาเหตุของโรคเหล่านี้ สะสมความรู้ทางกายวิภาค และพัฒนาทักษะของเราในการให้การรักษา

อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ความเชื่อมั่นบางอย่างได้ก่อตัวขึ้นอย่างแข็งแกร่งขึ้นในตัวผม

ความไม่สบายตัวของลูกค้าไม่ได้เป็นเพียงปัญหาเกี่ยวกับกล้ามเนื้อ อวัยวะภายใน เส้นประสาท หรือเลือดเท่านั้น

ลูกค้าที่มารับการรักษาไม่ได้ใช้ชีวิตตามตัวตนที่แท้จริงของตนเอง ซึ่งแสดงออกมาทางร่างกายของพวกเขา

ถ้าอย่างนั้นบทบาทของนักบำบัดคืออะไร?

ฉันเริ่มเชื่อว่าสิ่งนี้สามารถเป็น สื่อกลางในการนำลูกค้ากลับคืนสู่ตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาได้

เทคนิคนี้เผยให้เห็นถึงธรรมชาติที่แท้จริงของงาน
การนวดสวีเดนที่ฉันสอนเป็นเทคนิคที่ใช้น้ำมันน้อยมาก คุณไม่สามารถกดด้วยแรงมือเพียงอย่างเดียวได้

คุณต้องสร้างสภาวะของการยอมจำนนอย่างสมบูรณ์ มิเช่นนั้น เทคนิคนี้จะใช้ไม่ได้ผล

และนี่คือสาระสำคัญ

ผู้ที่ดำเนินชีวิตสอดคล้องกับแก่นแท้ของตนเองสามารถยอมจำนนได้
อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ห่างเหินจากธรรมชาติที่แท้จริงของตนเอง มักพยายามแก้ไขปัญหาด้วยกำลัง

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เทคนิคนี้เองที่เผยให้เห็นสภาวะปัจจุบันของบุคคลนั้น

ฉันให้คำแนะนำโดยคำนึงถึงความต้องการและสถานการณ์เฉพาะของนักเรียนแต่ละคนอย่างรอบคอบ
แทนที่จะบอกใครตรงๆ ว่า "นี่คือสิ่งที่สะท้อนวิถีชีวิตของคุณ" เป้าหมายคือการช่วยให้พวกเขามีความตระหนักรู้ในตนเองผ่านการใช้เทคโนโลยี

เทคโนโลยีและวิถีชีวิตสามารถถ่ายทอดได้พร้อมกันเท่านั้น
การอธิบายวิธีการทำสิ่งต่างๆ ในอุดมคติด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียวนั้นยังคงเป็นนามธรรม และการสอนเฉพาะเทคนิคก็ส่งผลให้เกิดความเข้าใจเพียงผิวเผินเท่านั้น

ในทุกช่วงเวลาที่คุณขยับมือ ทั้งสองข้างจะยกขึ้นพร้อมกัน

ประการแรก นักบำบัดต้องใช้ชีวิตอย่างแท้จริงตามแบบฉบับของตนเอง

นักบำบัดเองต้องใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์ต่อแก่นแท้ของตนเอง ตัวตนที่แท้จริงของตนเอง

ฉันเชื่อว่านี่คือสิ่งสำคัญที่สุด
และมีลำดับขั้นตอนที่เฉพาะเจาะจงอยู่
หากนักบำบัดไม่ได้ใช้ชีวิตตามตัวตนที่แท้จริงของตนเอง พวกเขาก็ไม่สามารถทำหน้าที่เป็นสื่อกลางช่วยให้ผู้รับการบำบัดกลับคืนสู่ตัวตนที่แท้จริงของตนเองได้

เพราะทุกสิ่งทุกอย่างถูกถ่ายทอดผ่านการสัมผัส ผ่านการไหลเวียนของพื้นที่ และแม้กระทั่งก่อนที่จะมีการเอ่ยคำพูดใดๆ


ในทางกลับกัน นักบำบัดที่ใช้ชีวิตตามแบบฉบับของตนเองไม่จำเป็นต้องทำอะไรเป็นพิเศษ การปรากฏตัวของพวกเขาก็เป็นการเตือนให้ผู้รับการบำบัดรู้ว่าพวกเขามี "ที่พึ่งพิง"

ทักษะสามารถพัฒนาได้จากการฝึกฝน
อย่างไรก็ตาม การใช้ชีวิตตามเงื่อนไขของตนเองหมายความว่าไม่มีที่ว่างสำหรับการเสแสร้ง

ด้วยเหตุนี้จึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งที่นักบำบัดเองจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในความเป็นจริงนั้นด้วย เพราะมันเป็นรากฐานของทุกสิ่งทุกอย่าง

ใช้เวลา 10 ปีจึงจะกลายเป็นความเชื่อมั่นที่แน่วแน่

ฉันเริ่มสังเกตเห็นเรื่องนี้เมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เองที่สิ่งที่เคยเป็นเพียงเค้าโครงคร่าวๆ ได้แปรเปลี่ยนไปเป็นความเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่

ความเชื่อมั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเกิดขึ้นได้ด้วยความคิดเชิงปัญญาเพียงอย่างเดียว

ผมเชื่อว่าคุณจะเข้าใจมันได้อย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อความรู้สึกทางกายของคุณพัฒนาไปถึงระดับนั้นแล้วเท่านั้น

แนวคิดกำลังเปลี่ยนแปลงไป
สิ่งที่ผมกำลังจะบอกต่อไปนี้ตรงกันข้ามกับวิธีการสอนในโรงเรียนปัจจุบันโดยสิ้นเชิง

อาจกล่าวได้ว่าแนวคิดนี้กำลังเปลี่ยนแปลงไปด้วยซ้ำ

ทฤษฎีนี้ล้มล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่สร้างขึ้นมาจนถึงปัจจุบัน
ดังนั้น ผมคิดว่าบางคนอาจจะเชื่อได้ยาก
บางคนอาจจะพูดว่า "ความรู้เป็นสิ่งสำคัญที่สุด"

ฉันไม่ได้ปฏิเสธคุณค่าของความรู้
สถานที่ตั้งของความรู้กำลังเปลี่ยนแปลงไป

ความรู้ที่ได้มาโดยตั้งอยู่บนพื้นฐานที่มั่นคงของวิถีชีวิตนั้น มีค่าอย่างแท้จริง

อย่างไรก็ตาม การสะสมความรู้โดยปราศจากความเข้าใจในหลักการพื้นฐานจะไม่ทำให้คุณมีพลังที่จะดึงลูกค้ากลับมาเป็นตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาได้


นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับระเบียบและรากฐาน
การเปลี่ยนแปลงยุคสมัยนี้ และการเปลี่ยนแปลงยุคสมัยของอุตสาหกรรมนักบำบัด ต้องอาศัยความมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่

สิ่งแรกที่ฉันสามารถทำได้คือ การถ่ายทอดความรู้ให้กับนักเรียนที่กำลังอยู่ภายใต้การดูแลของฉันในขณะนี้

และอีกเรื่องหนึ่ง

เพื่อแจ้งให้ผู้ที่กำลังจะเลือกโรงเรียนทราบว่ายังมีทางเลือกอื่นอีก

อาจมีหลายคนที่รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังลังเลอยู่เพราะถูกบอกว่าคุณสมบัติและความรู้เป็นสิ่งสำคัญ

ฉันหวังว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นให้คนเหล่านั้นได้ตระหนักว่า "อ้อ เส้นทางแบบนี้ก็มีเหมือนกันนะ"

นั่นคือสิ่งที่ฉันหวังไว้เมื่อเขียนข้อความนี้

คาโอริ