เหตุใดมือที่ผ่อนคลายจึงสามารถเข้าถึงส่วนลึกได้? การอภิปรายเกี่ยวกับระบบประสาทและเทคนิคการรักษา | หากคุณเป็นโรงเรียนนักบำบัด Executive Academy โอซาก้า | บล็อก

ครั้งที่แล้วฉันเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปแล้ว

พวกเขากำลังฝืนมันอยู่

โครงสร้างนั้นเองเป็นสาเหตุของความเจ็บปวดในร่างกาย

ดังนั้น อะไรคือสิ่งที่ทำให้การรักษาที่ไม่ก่อให้เกิดความตึงเครียดแตกต่างออกไป?
เหตุใดมือที่ไม่เกร็งจึงสามารถเข้าถึงส่วนต่างๆ ของร่างกายลูกค้าได้ลึกกว่า?
ฉันจะเขียนเกี่ยวกับเรื่องนั้นในวันนี้


ตัวเครื่องมีสวิตช์สองตัว

ระบบประสาทของมนุษย์มีโหมดการทำงานหลักสองโหมด
ระบบประสาทซิมพาเทติก—มีหน้าที่ควบคุมความตึงเครียด ความตื่นตัว และภาวะตอบสนองแบบสู้หรือหนี
ระบบประสาทพาราซิมพาเทติก – สภาวะแห่งความผ่อนคลาย ความมั่นใจ และการฟื้นตัว

ร่างกายจะผ่อนคลายอย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อระบบประสาทพาราซิมพาเทติกทำงานเด่นกว่าเท่านั้น
ไม่ว่าจะออกแรงกดมากแค่ไหนหรือทำการรักษาเป็นเวลานานเท่าใด ร่างกายก็จะไม่ผ่อนคลายหากระบบประสาทยังคงอยู่ใน "โหมดตึงเครียด"
ไม่ใช่เทคนิค แต่เป็นระบบประสาทต่างหากที่กำหนดว่าคุณจะผ่อนคลายหรือไม่


มือที่เกร็งอยู่นั้นกำลังพยายามสื่อสารอะไร?

เมื่อผู้ฝึกฝนเกร็งกล้ามเนื้อ มือของพวกเขากำลังส่งสัญญาณนี้:
"เราต้องทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้"
"เราต้องดันมันเข้าไปให้มากกว่านี้"
"ฉันต้องทำอย่างเต็มที่"
ความตึงเครียดนั้นจะถูกส่งต่อไปยังร่างกายของลูกค้าโดยตรง

การสัมผัสผู้อื่นก็เหมือนกับการส่งสัญญาณ
ระบบประสาทของลูกค้าจะได้รับสัญญาณความตึงเครียดจากมือที่เกร็ง และจะตัดสินโดยไม่รู้ตัวว่า "นี่อาจเป็นอันตราย"

ร่างกายจะเกร็งกล้ามเนื้อเพื่อป้องกันตัวเอง
ยิ่งคุณกดมากเท่าไหร่ ร่างกายก็จะยิ่งแข็งเกร็งมากขึ้นเท่านั้น
ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งห่างไกลออกไปเท่านั้น
นี่ไม่ใช่เรื่องของทักษะของผู้ปฏิบัติ แต่เป็นลักษณะพื้นฐานของโครงสร้างระบบประสาท


มือที่ผ่อนคลายสื่อถึงอะไร?

แล้วถ้ามือไม่เกร็งล่ะ?
มือที่สัมผัสราวกับยอมจำนน
โดยใช้แรงจากน้ำหนักตัว มือทั้งสองข้างจะค่อยๆ จมลงไป
จังหวะคงที่ และมือไม่มีทีท่าว่าจะเร่งรีบ
สัญญาณที่ส่งผ่านทางมือเหล่านั้นมีดังต่อไปนี้:
"ที่นี่ปลอดภัย"
"ฉันไม่ได้ถูกเร่งรีบ"
"พักผ่อนแบบนี้ต่อไปก็ได้นะ"
ระบบประสาทของลูกค้าจะได้รับสัญญาณนั้นและเปลี่ยนไปทำงานเป็นระบบประสาทพาราซิมพาเทติก

กล้ามเนื้อเริ่มคลายตัว
องค์กรจะมีความยืดหยุ่นมากขึ้น
เลือดเริ่มไหลเวียนอีกครั้ง
ความจริงที่ว่ามือที่ผ่อนคลายจะเข้าถึงส่วนต่างๆ ได้ลึกกว่านั้น ไม่ใช่แค่เรื่องของความรู้สึกเท่านั้น แต่เป็นแนวคิดที่มาจากสัญชาตญาณมากกว่า

ระบบประสาทได้ "อนุญาตให้ผ่อนคลาย" ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เนื้อเยื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ


กฎแห่งการสั่นพ้อง

มีกฎทางฟิสิกส์ข้อหนึ่งที่เรียกว่า ปรากฏการณ์เรโซแนนซ์
สิ่งที่มีความถี่เดียวกันจะดึงดูดและส่งผลกระทบต่อกันและกัน
เมื่อผู้ปฏิบัติผ่อนคลาย ความถี่นั้นจะถูกส่งต่อไปยังผู้รับบริการ เมื่อผู้ปฏิบัติตึงเครียด ความถี่นั้นก็จะถูกส่งต่อเช่นกัน

นี่ไม่ใช่เรื่องราวเกี่ยวกับจิตวิญญาณ

จังหวะการหายใจของผู้ปฏิบัติ อุณหภูมิของมือ การออกแรงกด และความเร็วในการถ่ายน้ำหนัก

ข้อมูลทั้งหมดนั้นจะถูกส่งผ่านเป็นสัญญาณไปยังระบบประสาทของลูกค้า

ดังนั้น สภาพของผู้ปฏิบัติงานเองจึงเป็นตัวกำหนดคุณภาพของการรักษา
ก่อนที่จะเริ่มฝึกฝนทักษะ จงจัดระเบียบตัวเองให้เรียบร้อยก่อน

นี่จะเป็นรากฐานสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง


การเปลี่ยน "วิธีปฏิบัติตน" ของคุณจะส่งผลต่อการปฏิบัติต่อคุณ

เทคนิคการนวดผ่อนคลายไม่ใช่สิ่งที่สามารถเรียนรู้ได้จากการฝึกฝนเป็นพิเศษ
ทุกอย่างเริ่มต้นจากการตระหนักว่าคุณไม่จำเป็นต้องพยายามมากขนาดนั้น

ใช้ปริมาณน้ำมันที่เหมาะสม และตรวจสอบให้แน่ใจว่าคุณสามารถใช้แรงกดจากน้ำหนักตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ควบคุมการหายใจและรักษาระดับจังหวะให้คงที่

ปล่อยวางความรู้สึกที่ว่า "ต้องทำอะไรสักอย่าง"

แค่นั้นก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนเทคนิคของคุณแล้ว
และระบบประสาทของลูกค้าก็รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นอย่างแท้จริง

การบำบัดที่ผ่อนคลายไม่เพียงแต่ทำให้ลูกค้ารู้สึกสบายตัวมากขึ้นเท่านั้น แต่ยังมีประโยชน์อื่นๆ อีกด้วย
ระบบประสาทของผู้ปฏิบัติเองก็ได้รับการควบคุมไปพร้อมกันด้วย
แทนที่จะรู้สึกเหนื่อยล้ากับการรักษาแต่ละครั้ง ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองสมดุลมากขึ้นกับการรักษาแต่ละครั้ง

การรักษาในลักษณะนี้สร้างงานที่สามารถทำได้อย่างต่อเนื่องในระยะยาว

คาโอริ