หลักการพื้นฐานของการรักษาค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป | หากคุณเป็นโรงเรียนนักบำบัด Executive Academy โอซาก้า | บล็อก

นักบำบัดหลายคน อาจรู้สึก ว่าสถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดในช่วงหนึ่งหรือสองปีที่ผ่านมา

ถึงแม้ว่าเราจะใช้เทคโนโลยีแบบเดียวกับที่เคยใช้มาก่อนก็ตาม
การตอบสนองนั้นแตกต่างออกไป
ผลการเลือกตั้งน่าจะออกมาแล้ว
มันยังเข้าไม่ถึงลูกค้าอย่างแท้จริง

ใช่แล้ว
ไม่ใช่ว่าฝีมือผมแย่ลงนะครับ
ไม่ใช่เพราะวิธีการนั้นผิด

อย่างไรก็ตาม หลักการพื้นฐานที่ใช้ในการรักษานั้นคือ
สิ่งต่างๆ เพิ่งเริ่มเปลี่ยนแปลง

ในยุคก่อนหน้านี้
"ควรทำอย่างไร"
"วิธีทำให้ได้ผล"
"เราควรเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง?"
เรื่องนี้ได้รับความสำคัญแล้ว

รับรู้ร่างกายว่าเป็นส่วนๆ แยกกัน
ความคาดหวังคือการบรรลุผลลัพธ์ผ่านการดำเนินงานที่ถูกต้อง
ยุคแห่งการพลัดพราก

แต่ตอนนี้
ร่างกายหลายร่างกายไม่ตอบสนองต่อสิ่งนั้นเพียงอย่างเดียวอีกต่อไปแล้ว

จิตใจและร่างกาย
ผู้ปฏิบัติและผู้รับบริการ
เทคโนโลยีและวิถีชีวิต

หากปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นหลังจากตัดแล้ว
การฟื้นตัวอย่างแท้จริง
แม้แต่ความสงบสุขอย่างแท้จริงก็ยังไม่เกิดขึ้น
เพราะร่างกายของฉันรู้ก่อน

ดังนั้น ในระหว่างขั้นตอนดังกล่าว
สัญญาณเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะปรากฏให้เห็นบ่อยขึ้น

- คุณรู้สึกอยากเพิ่มแรงกด - มือของคุณเริ่มไม่นิ่ง - คุณเริ่มคิดถึงเทคนิคต่อไป - การหายใจของคุณเริ่มตื้นขึ้น - คุณเริ่มสงสัยว่า "ฉันทำถูกวิธีหรือเปล่า?"

นี่ไม่ใช่ปัญหาทางเทคนิค
นี่เป็นสัญญาณบ่งชี้ว่าสติสัมปชัญญะของผู้ปฏิบัติได้กลับคืนสู่ "ตัวตน" ของตนเองชั่วขณะหนึ่งแล้ว

ร่างกายนั้นซื่อตรงมาก
มันสะท้อนถึงสภาพจิตใจของคนที่สัมผัสสิ่งนั้นโดยตรง

สิ่งที่จะต้องใช้ต่อจากนี้ไปคือ
มันไม่ใช่เรื่องของการเพิ่มอะไรเข้าไปอีก

อยู่ในสภาพใด?
คุณกำลังพูดถึงเรื่องนั้นอยู่หรือเปล่า?

ไม่ใช่มือที่ใช้งานมัน
มือที่รับรู้ได้
แทนที่จะเป็นความตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลง
วิถีชีวิตที่ช่วยให้คุณสามารถไว้วางใจและรอคอยได้

จากการแยกจากกันสู่การรวมกัน

ผู้ที่เคยประสบกับแนวโน้มนี้มาก่อนมีแนวโน้มที่จะ...
"การรักษาที่สร้างความประทับใจไม่รู้ลืม"
"เป็นความรู้สึกที่ผมอธิบายไม่ได้ แต่รู้สึกประทับใจอย่างลึกซึ้ง"
คุณน่าจะเริ่มเห็นคุณค่าในสิ่งนี้แล้ว

เทคโนโลยีคือ
มันไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อพัฒนาผู้คน

สิ่งที่สามารถเป็นตัวกระตุ้นให้บุคคลนั้น "กลับคืนสู่ร่างกายของตนเอง"

การรักษาดังกล่าว
ขณะนี้ พวกเขาเริ่มได้รับการคัดเลือกอย่างเงียบๆ แล้ว

ฉันเริ่มรู้สึกถึงมันมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน

คาโอริ